खरापणा

हे खोट खोट हसन ,

सगळं मजेत असल्याचं दाखवणं ,

नेहमी नाही वाटतं चांगलं,

विचारपूस तर नेहमीच होते,

चांगल्या गोष्टी सांगून होतात,

काही आठवणींची उजळणी 

आणि पुन्हा भेटायचं प्लॅनिंग होते,

एक आठवडा झाला असेल,

एक महिना झाला असेल,

भेटून आपल्याला एक काळ झाला असेल,

असते ओढ भेटण्याची,

संपत नसते नशा सहवासाची,

प्रॅक्टिकली जीवणापेक्षा ,

स्वप्न सारे जगण्याची ...

मी असतो माझा तर मिळवलं असत कधीच तुला

तू असती माझी तर मी गमवलंच नसतं स्वतःला

शाळेतली भेट

, अशी अचानक समोर आलीस,

ओळख असून लहानपणापासूनची 

तरी अनोळख्या सारखी वागलीस,

बहाणा होता सारे जुने मित्र मैत्रिणी भेटण्याचा,

पण मी मात्र तुला भेटायलाच आलतो,

माजी विद्यार्थ्यांचा नावाखाली,

जुने प्रेम पाहायला चाललो

बोलणं असं होतं सगळ्यांच,

औपचारिक नुसतं,

ओलावा तो निरागस मैत्रीचा,

कुठे शोधून पण सापडत नव्हता,

एकमेकांचे नंबर देऊन 

सगळ्यांनी काढता पाय घेतला,

बोलणं तर दूर ,

साधा मेसेज पण पुन्हा नाही आला...

अशी होती आमची शाळेतली भेट

 

अनोळखी म्हणून आपली भेट होती,

कोणाबद्दल काहीच माहीत नसताना ओळख होती,

गप्पा गोष्टी जसा वाढत जातात,

आवडी निवडी तसा समजतात,

मग चर्चा होते , 

कुठल्या विषयावर, 

आणि एकमत होते ,

कुठल्या तरी विषयावर,

कोणी तरी स्वतःहून आपलं होणं वेगळं आणी कोणाला आपलं

म्हणन वेगळं,

भेट होतच राहणार आहे ,

तू माझी होतच राहणार आहेस,

पण हा प्रवास होत असताना ,

तुम जैसी हो वैसी ही रहो☺️

जस ठरवतो तस जगणं सगळ्यांनाच जमते अस नाही,

पण काही जणांच अर्ध आयुष्य यातच जाते की 

बाकीच्यांना काय वाटणार,

एक सांगू कोणाला कोणाला काडीचाही फरक पडत नाही,

की आपण कोण आहे,

काय करतोय ,

आणि काय करणार

kaise ho Tum?

कैसे हो तुम,

सबसे पुछते हो पर पुछा है कभी खुदसे,

कैसे हो हाल क्या है,

रोज की भागदौड मे,

दुसरो का दिल ना दुःखाने के लिये तो

हर रास्ते आजमाते हो,

पर खुद्द का दिल कितना संभालते हो ?

dosh

साथ तो है पर मेरा कहा ,

प्यार तो है पर हासिल नही,

बाहो मे है, पर वो बात नही,

बेवफाई कहू तो वफा निभाई कब,

दुनिया के इस भीड मे अपना कहू 

किसे,

तारीफे कर के थक गया हू,

तुझे पाने की साजिशे भी खूब की,

अपणा तो कहते हो ,

फिर अपनाते क्यू नहीं,

मुझें अपने गले लगातें क्यू नहीं,

अगर बुरे है हम  बहुत

तो हमे बतलाते क्यू नही..

क्या है सच हमे बताओ,

क्या नाता है तुमसे ,

ये राज खोलदो,

तन्हाई की राते अभी और सहीं 

जाती नहीं,

 

The beard poet

कविता

दोष तिचा नाहीये ,
तिचा स्वभावच होता असा ,
सगळ्यांना आपलं मानणारा,
दोन भेटी मध्ये
मित्रत्व बहाल करण्याचा,

तीच ठरलेलंच होत आधी या रस्त्याने जायचं,
तुझं गाव भेटल रस्त्यात ,
बस योगायोग एवढाच झाला,
समोर आली तुझ्या,
रस्ता विचारायला,

सांगायचं सोडून पत्ता तू
तिच्याकडेच न्याहाळत बसला,

आला तिचा आवाजाने भानात,
नशीब चांगलं तुझं,

सांगताना पत्ता तिला
सामावून घेतल नजरेत तुझा

दोष तिचा नाहीये ,तिचा स्वभावच होता असा....

यहा रेस खुदसे है ,
पाना खुद्द को खुद्द से है,
मिलाना है  उसे,
जो खो गया है,
दुसरो के लिये ,

आईने का वो सख्स जो
मिलना चाहता है खुदको
पर सून नही पाता अपने दिल की पुकार ,

कितने दिन हुए,
कितनी राते हुई,
क्यू नही  बाते करता
तू खुद्द से,
क्यू लडखडाता है तू,
क्यू डरता है ,
result से .
अपने खामोशिया को सून
वादे पुरे कर जो किये  थे
"खुदसे"